Parachutemoord
Vandaag is er een uitspraak gekomen in de zogenaamde parachutemoord. Ophefmakend, want er was geen "materieel bewijs", zo werd betoogd, en dan "moet" een verdachte kennelijk vrijuit gaan. Terwijl de aanwijzigingen tegen de verdachte gewoon overdonderend waren. Je kunt er vergif op nemen dat ze het gedaan heeft, maar er is zogezegd geen "smoking gun". Nou en?
Op de foto de dochter van het slachtoffer, in tranen van opluchting bij het vernemen van het verdict. Ook zij werd door de verdachte als een mogelijke daderes naar voor geschoven, terwijl het meisje toen amper 15 jaar oud was en in geen lichtjaren bij de gesaboteerde parachute kon. If you ask me, recht is geschied, ook zonder smoking gun.
Quo vadis, Nederland?
Ik wil er maar weinig woorden aan vuil maken, het lijkt me al vuil genoeg. Kennelijk is het minderheidskabinet van VVD-CDA met gedoogsteun van PVV akelig dichtbij gekomen. Is Nederland dan helemaal het Noorden kwijt, zoals her en der wordt gesuggereerd? Laat ik er tot slot aan toevoegen wat Dichter des Vaderlands, Ramsey Nasr, er vanmorgen in De Standaard over zei:
Er is maar één iets erger dan geregeerd te worden door een fascist, en dat is: gedoogd worden door een fascist.
Golden girls
Het krijgt bijzonder weinig aandacht – een pak onnozele berichten over de banaalste 'weetjes' gaan weer voor – maar het is een unieke prestatie: op de eerste Youth Olympic Games in Singapore hebben de Belgische meisjes goud behaald in het volleybal (lees & kijk). Hadden ze in de groepsfase nog nipt moeten onderdoen voor de American girls, dan namen ze in de finale schitterend revanche: 3-1 (17-25, 25-20, 25-18, 25-12).
Het was trouwens al het 3de goud voor België, want ook judoka Lola Mansour en ruiter Nicola Philippaerts mochten op het hoogste schavotje.
Olé!
Que? – 24
Enkele maanden geleden, ook ergens in Zuid-Amerika, meen ik mij te herinneren, was er al eens een scheids die een speler een paar rake klappen verkocht (en vervolgens er fluks vandoor ging om het vege lijf te redden), maar deze man in het zwart uit Brazilië opteerde schaamteloos voor een heuse Endlösung en stak de ontevreden speler voor hem simpelweg dood. Een wel erg rode kaart …
Het is niet zeker dat het ermee te maken heeft, maar wie gelooft in de wraak der goden kan zich misschien een reden indenken voor de wonderlijke vuurtornado die zich in datzelfde Brazilië manifesteerde. Alsof een gewone tornado nog niet erg genoeg is …
Chloé Graftieux
Tragisch nieuws uit de Belgische klimwereld. Het Waalse toptalent Chloé Graftieux, nog maar 23 jaar oud, is gisteren omgekomen bij een val in de afdaling van de Peuterey, aan de Italiaanse kant van het Mont Blanc-massief. Een stuk rots kwam los en sleurde haar mee, 600 meter naar beneden, met fatale afloop. Kennelijk, zo wist men in het vrt-journaal vanmiddag, komen dit soort ongelukken de laatste tijd almaar meer voor. De opwarming van het klimaat zou ervoor zorgen dat het permanent vastgevroren gesteente kan ontdooien en vervolgens loskomen. Pech als je net zo'n instabiel deel tegenkomt, zo luidt het dan, maar daar heeft niemand wat aan.
Als eerbetoon een foto van Chloé (te vinden bij het rouwregister op haar website), bovenop de Pilier Rouge du Brouillard. Wat een fantastisch beeld, zo op een nietig stukje uitstekend gesteente boven een panorama van duizelingwekkende afgronden!
Laatst gelezen – 2
Altijd al dol geweest op een potje sciencefiction, dus als een boek kennelijk over tijdreizen of tijdreizigers gaat, is mijn interesse sowieso gewekt. Maar daar passen twee kanttekeningen bij. Ten eerste is The Time Traveler's Wife van Audrey Niffenegger geen "potje sciencefiction" en ten tweede was mijn interesse "indirect": mijn oog was namelijk het eerst gevallen op haar volgende boek, Her Fearful Symmetry, in het Nederlands vreselijk zoutloos vertaald als De tweeling van Highgate (de verwijzing naar Blake's Tiger! Tiger! is natuurlijk compleet weg), ergens in een boekenwinkel in Tenterden, Zuid-Oost Engeland, en viel als gevolg daarvan enkele dagen later in Canterbury ook op The Time Traveler's Wife. Ik lees ze niettemin in de "juiste" volgorde, het oudste boek het eerst.
Geen "potje sciencefiction", zei ik, al is tijdreizen nu wel een element dat heel sciencefiction-like is. Maar eigenlijk is The Time Traveler's Wife een onvervalste en niet te zeemzoeterige love-story. Henry DeTamble heeft een opmerkelijk genetisch defect: zonder noemenswaardige aanleiding maakt hij sprongen in de tijd, m.b. naar vroegere of latere tijdstippen in zijn leven. Zo ontmoet hij Clare Abshire wanneer hij 36 is en zij 6, en trouwt hij met haar als hij 30 is en zij 22. Grappig en/of vervelend detail: als hij "springt" blijven zijn kleren en schoenen achter en komt hij in zijn nakie in een andere tijd terecht. Kun je nagaan welke impressie hij maakt op de zesjarige Clare …
Het lijkt allemaal heel bizar, maar Audrey Niffenegger slaagt er wonderwel in om vanuit dit "onwerkelijke " kader een heel geloofwaardig, boeiend en spannend liefdesverhaal te vertellen, zonder flauwe sentimenten. Geen hoogstaande literatuur, maar "a good read", las ik ergens, en zo kun je het wel stellen. Niet voor niets een bestseller, en intussen ook verfilmd, al ben ik mighty curious daarover, want er is en gebeurt zoveel in het boek dat een adequate verfilming mij geen sinecure lijkt …
Que? – 23
We worden wel vaker om de oren geslagen met lijstjes en statistieken, maar dit is weer een aardig "weetje": liefst 20% van onze Amerikaanse medemensen zijn het geloof toegedaan dat hun president, de heer Obama B., een moslim zou zijn, al heeft de brave man in kwestie al ten overvloede lopen demonstreren dat hij gewoon een christen is. De reden zou niet zozeer zijn dat hij geen problemen bleek te hebben met een moskee in de buurt van Ground Zero, als wel de Republikeinse propagandamachine, die er gewoon alles tegen aan gooit om te "stellen" dat die Obama "no good" is. Ik durf er niet aan te denken dat er bij ons evenveel idioten zouden kunnen zijn, al doen verkiezings- en enquête-uitslagen zulks een enkele keer vermoeden.
Het verhaal kwam eerst van de Washington Post, en werd door onze kranten gretig overgenomen, maar ik verwijs voor een keer graag naar een minder 'westerse' bron: lees.
Little Sister
Op z'n Big Brother's zal de hele wereldreis van zeilmeisje Laura Dekker geregistreerd worden door de camera's van productiebedrijf MasMedia uit Hilversum (lees). Contractueel is alles geregeld, de kassa kan alvast gaan rinkelen. De uitdaging, het avontuur? Tjonge …
De kus – 35
Lang geleden, ergo hoog tijd om onze reeks n.a.v. De kus van Robert Doisneau te prolongeren, vandaag met een zoenerij van John Currin, de Amerikaanse schilder die er in zijn satirische figuratieve stijl niet voor terugschrikt om al eens heel expliciet uit de verfhoek te komen. Deze artistieke smakkerd heet Kissers, of wat dacht u?
Meer typisch karikaturale t/m provocerende plaatjes vindt u hier, u ziet zelf maar wat u door de beugel vindt kunnen. Als het u kan bekoren:
Enjoy!